به همین سادگی ...               

                                                      -- :: (( رهگذر مهتاب )) :: --

[+] نوشته شده توسط مونا در 14:23 | |           

دستم بوی گل می داد. مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند اما هیچ کس فکر نکرد که من شاید یک گل کاشته باشم ...

                                     خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه

                       مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت

                       نمي كشه... مي باره و مي باره و... اينقدر مي باره تا 

                        آبي شه... ‌آفتابي شه...!!! کاش... کاش مي شد مثل

                        آسمون بود... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر 

                      بباري تا بالاخره آفتابي شي... بعدش هم انگار نه انگار

                                                كه بارشي بوده!

                                                           (( امید ))

             پشت پنجره ای مه گرفته به بیرون چشم دوخته ام بغضی پنهان بر حنجره ام چنگ می زند

             و تا عمق وجودم را می لرزاند . قلبم مانند هوا بارانی است اما با دیدن قاصدکی که بر روی

                                شیشه می نشیند امیدی در دلم و لبخندی بر لبانم جوانه می زند ...

[+] نوشته شده توسط مونا در 14:1 | |           

قصه ی دل               

دلم دوست دارد همیشه پر تلاطم باشد ولی نمی داند که همیشه هایش (( هرگز )) شده است هرگزی که تا قیامت هم (( شاید )) نخواهد شد ... دلم ساده است. از وقتی یارش می آمد فقط یک رنگ داشت و این باعث خیلی چیزها شد حتی پشیمانی از یکرنگ بودن ...

دلم هیچ وقت راضی نیست . آسمانش گاهی خیلی کدر می شود تا جایی که می گرید و آرزوی زنده نبودن می کند . دلم زیبایی آسمان را نمی بیند دیگر کشف زیبایی نمی کند . دلم بی ذوق شده است دیگر ورد زبانش نام مهربان زندگی اش نیست .

                                خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

            و دست منبسط نور روی شانه آنهاست

نه وصل ممکن نیست

                             همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود

               وگر نه زمزمه حیرت میان دوحرف حرام خواهد شد

و عشق

       صدای فاصله هاست

             صدای فاصله هایی که غرق ایهامند .

نه

    صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

                                     و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر .

                                             همیشه عاشق تنهاست ...

شب اشیان شب زده چکاوک شکسته پر
رسیده ام به ناکجا مرا به خانه ام ببر

کسی بیادعشق نیستکسی بفکر ما شدن
تمامه ای و بغض من ازان تبار خود شک
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این پرنده کشتنو از این قفس فروختن

که یار غمگسار نیست چگونه گریه سر کنم

که شهر شهر یار نیست مرا بخانه ام بب
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این قفس فروختن از این پرنده کشتنو
چگونه گریه سر کنمکه یار غمگسار نیست
که شهر شهر یار نیست مرا بخانه ام ببر
مرابخانه ام ببر ستاره دلنواز نیست
که شب ترانه ساز نیست سکوت نعره میزند
که عشق در میانه نیست مرابخانه ام ببر
مرا بخانه ام ببرکه شهر شهر یار نیست
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این پرنده کشتنو از این قفس فروختن
چگونه گریه سر کنم که یار غمگسار نیست
مرا بخانه ام ببر که شهر شهر یار نیست
مرابخانه ام ببر ستاره دلنواز نیست
سکوت نعره میزنم که شب ترانه ساز نیست
مرابخانه ام ببر که عشق در میانه نیست

مرابخانه ام ببر اگرچه خانه خانه نیست
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این قفس فروختن از این پرنده کشتنو
 مکه یار غمگسار نیستکه شهر شهر یار نیست

را بخانه ام ببر چگونه گریه سر کنم

تو که نیستی تا ببینی

 گریه های هرشب من

بی حضور عاشق تو چه عجیبه گریه کردن

                                            تو که نیستی تا ببینی دل  آسمون شکسته

         جاده تا صبح قیامت

                               منو این پاهای خسته ...

[+] نوشته شده توسط مونا در 23:32 | |           

تو کیستی؟               

 چه خوب است آدمی حرف های خود را در سر کوهها با بارش نم نم به زبان آورد . بشکند بغضی را که قلبش را به درد می آورد و به زبان آورد حرف

دلی را که هر روز در قلب کوچکش بزرگ می شود . بزرگ  بزرگ تر از

 آنچه که فکرش را می کنی . فریاد بکش تا بدانند  کوهها و آسمان ها دردت

را فریاد بکش تا بدانند کوهها و آسمان ها رنجی را که بر دوشت کشیده ای .

فریاد بکش تا دلت آرام گیرد  فریاد بکش ... نگاه کن آسمان هم به حالت می گرید .

تو کیستی که آسمان به حالت می گرید ؟

تو کیستی ؟ تو کیستی ؟ ...

((  شب بو  ))